Het Gehoor

Het gehoor is een mooi en zeer geavanceerd systeem.
Het oor is één van de meest complexe organen in het menselijk lichaam. Toch is het slechts een doorgeefluik van geluid. Dit maakt horen nog ingewikkelder.

Uiteindelijk horen we met onze hersenen, want daar wordt het doorgegeven geluid verwerkt en worden we ons ervan bewust. Onderstaand filmpje toont de lange weg die geluid aflegt voordat het gefilterd, geanalyseerd en georganiseerd en wel bij onze hersenen aankomt. Zolang alle onderdelen op deze weg goed werken en het geluid dus op de juiste manier aan de hersenen afleveren, kunnen we horen.

Omdat de hersenen "weten" hoe om te gaan met de verkregen informatie, kunnen we vervolgens ook verstaan.

Denk maar aan een computer. Op het scherm verschijnen de letters die ingetypt worden, maar tussen het toetsenbord en het scherm is al die informatie eerst omgezet in verschillende elektrische impulsen en daarna in ingewikkelde codes van nullen en enen om vervolgens weer te worden samengevoegd tot een voor ons begrijpelijk beeld

Horen v.s Verstaan

Omdat horen niet áltijd duidelijkheid geeft

Horen is niet hetzelfde als verstaan. U kent dan ook vast wel de veel gehoorde klacht "Ik hoor het wel, maar ik versta het niet". Dat komt omdat waarnemen van geluid niet genoeg is om verschillende geluiden van elkaar te kunnen onderscheiden. De stroomstootjes die onze hersenen ontvangen zijn allemaal verschillend van elkaar. Elke toonhoogte en elk volume krijgt zijn eigen specifieke stroomstootje. Deze verschillen in stroomstootjes ontstaan in het slakkenhuis.

Zachte geluiden laten het trommelvlies, de gehoorbeentjes en dus ook de vloeistof in het slakkenhuis minder hard trillen en golven dan harde geluiden. Hierdoor ontstaat er maar weinig wrijving tussen de haarcellen en het bovenste plaatje van het orgaan van Cortii.

Bij harde geluiden is deze wrijving groter en zal het stroomstootje ook meer energie bevatten. Het verschil tussen hoge en lage tonen zit in de golflengte ervan. Hoge tonen hebben kortere golflengtes dan lage tonen en zullen eerder "uitsterven".

Denk aan muziek in een zaal. Dichtbij de luidsprekers is het geluid scherper omdat daar de hoge tonen nog goed hoorbaar zijn. Achterin de zaal zijn veel hoge tonen al gedoofd waardoor de lage tonen (bassen) daar beter hoorbaar zijn dan voorin de zaal.

In het slakkenhuis gebeurt hetzelfde. Hoge tonen komen enkel bij de haarcellen aan het begin van het slakkenhuis, terwijl de lage tonen tot helemaal achterin kunnen komen. De plaats waar de stroomstootjes ontstaan geeft ook weer een stukje code mee aan het geheel van de eindeloze stroom aan stroomstootjes.